Мой плач

Калі Ён пачуў гэта, Yahshua сказаў: «Гэтая хвароба не да смерці, а дзеля славы Усемагутнага, каб Сын Яго праславіўся празь яе». (Яна 11:4) «Наш сябра Лазар заснуў, але Я іду, каб абудзіць яго». (Яна 11:11) І тады Ён сказаў ім проста: «Лазар памёр, і дзеля вас Я рады, што Мяне там не было, каб вы паверылі. Але хадзем да яго». (Яна 11:14-15) Yahshua сказаў ёй: «Твой брат уваскрэсне». (Яна 11:23)

Калі Yahshua ўбачыў, як яна плача, і як плачуць юдэі, што прыйшлі з ёю, Ён глыбока ўзрушыўся духам і засмуціўся. «Дзе вы паклалі яго?» — спытаў Ён. «Хадзі і паглядзі, Настаўнік», — адказалі яны. Yahshua заплакаў. Тады юдэі сказалі: «Глядзіце, як Ён любіў яго!» (Яна 11:33-36)

Як ты думаеш, чаму Я глыбока ўзрушыўся духам і засмуціўся? Ці мае словы стварылі ў цябе ўражанне, што Я сумняваўся, ці ўваскрэсне Лазар? Вядома, не! Дык чаму Я плакаў? Чаму Я быў засмучаны? Чаму Я быў так узрушаны? Гэта было з-за твайго недахопу веры! Чаму табе трэба ўваскрэсенне мёртвых, разыходжанне мора, ацаленне калекаў і яшчэ шмат іншага, каб паверыць? Чаму заўсёды павінен быць цуд? Хіба тваёй вечнай долі недастаткова, нават калі гэта было ўсё, што Я меў для цябе?

Твая вера — гэта дар, і ўсё ж ты выбіраеш сумнявацца. Чаму Я плачу? Я плачу над тваім сумнеўным розумам. Я плачу над тваёй упартасцю. Я плачу за цябе, а не разам з табою!

Калі яны адкацілі камень, Я падняў вочы і сказаў: «Ойча, дзякую Табе, што Ты пачуў Мяне. Я ведаў, што Ты заўсёды чуеш Мяне, але Я сказаў гэта дзеля людзей, якія стаяць тут, каб яны паверылі, што Ты паслаў Мяне». (Яна 11:41-42) Сёння ты той, хто «стаіць тут», і Я ўсё яшчэ плачу!

Тады Я сказаў: «Лазар, выйдзі!» (в. 43) «Здыміце з яго пахавальнае адзенне і адпусціце яго». (в. 44) Сёння Я кажу табе: «Выйдзі і здымі пахавальнае адзенне, якое звязвае твой розум. Вер Майму Ойцу. Вер, што Ён паслаў Мяне. Вытры Мае слёзы».