Мая Эліяна

Ты павінен ведаць у сваім сэрцы, што, як чалавек настаўляе сына свайго [дачку], так і Yahweh, Усемагутны твой, настаўляе цябе. (Другазаконне 8:5)

Абедзве рукі на стале, цёмна-залатыя кучары спадаюць на іх. Толькі частка яе загарэлых локцяў бачная.

«Эліяна,» кажу я. «Падымі галаву, дарагая.» Яе засмучаныя вочы і надзьмутыя вусны павольна адрываюцца ад рук. Разглядаючы яе моцную прыгажосць, я пытаюся ў яе: «Ці выпраўляе цябе і настаўляе цябе тата таму, што ён злуецца на цябе, ці таму, што ён любіць цябе?» Я бачу, як маленькія карыя вочы ідуць углыб, туды, дзе збіраюцца думкі. Надзьмутыя вусны потым адказваюць: «Таму што ты любіш мяне?»

Не ўпэўненая, ці правільна яна адказала, яна назірае, як я бяру яе за рукі і кажу: «Вядома, гэта таму, што я люблю цябе. Я заўсёды буду цябе любіць. Нішто ніколі не спыніць мяне любіць цябе ўсё больш і больш кожны дзень. Вось чаму я павінен выпраўляць цябе за тваю непаслухмянасць.»

Я хутка шукаю ў закутках свайго розуму і пытаюся ў сябе, чаму яна калі-небудзь можа сумнявацца ў маёй любові да яе. Чаму яна калі-небудзь успрымала б маё настаўленне як гнеў? Чаму яна не разлічвала б маю выправу як маю любоў да яе?

Адказ даволі балючы і ўключае адну з тых думак, якія мы ўсе хацелі б адкінуць і забыць. Можна на нейкі час схавацца ад адказу, але не назаўсёды. Усе мы павінны рана ці позна сустрэцца з ім. Яна ўспрымае гнеў, а не любоў, таму што мае ўчынкі навучылі яе гэтаму. З радасцю магу сказаць, што гэта мінулыя ўчынкі, якія Дух ужо выправіў ува мне, але, тым не менш, я павінен узяць на сябе адказнасць за пасадку гэтых насенняў у ёй. «Дасканалая любоў ніколі не церпіць паразы,» кажа Пісанне (1-е да Карынфянаў 13:8), а я, безумоўна, любіў не дасканала.

Ёсць і другі бок, і гэта яе частка. Гэта таксама тое, у чым мы ўсе церпім няўдачу. Мы не разумеем дасканалай любові, якую Yahweh мае да нас. Так, яна маленькая, але хутка ёй давядзецца прызнаць тое, што мусім прызнаць мы ўсе, — страх. Мы ўсе баімся дасканалай любові. Гэта страх, што яна насамрэч можа быць даступнай, асабліва ад нябачнага Вялікага Я Ёсць.

Я часта спрабую ўявіць Ягоную любоў, тую, якая ніколі не была злая на мяне. Хоць Ён выяўляе пачуцці, Ягонае дараванне заўсёды даступнае. Усемагутны выяўляе Сваю ўласную любоў да нас у тым, што яшчэ калі мы былі грэшнікамі, Месія памёр за нас. (Да Рымлянаў 5:8) Ягоная выправа заўсёды заключана ў дасканалай любові. Мы прагнем, каб дасканалая любоў была рэальнай, аднак мы баімся яе, магчыма, таму, што, аднойчы пакаштаваўшы яе салодкасць, мы зразумеем, наколькі прэсна ўсё астатняе.

Гэта тая любоў, якую я хачу, каб мая Эліяна бачыла ўва мне і атрымлівала ад мяне. Але я ніяк не змагу зрабіць гэта, пакуль сам не атрымаю яе ад Яго. Я паабяцаў майму Нябеснаму Айцу, што не буду баяцца паспрабаваць гэта. Магчыма, у мяне будзе смеласьць прыняць гэта. Магчыма, у яе і ў цябе таксама будзе.

Я мог бы толькі жадаць любіць яе дасканала. І калі я ведаю, як даваць добрыя дары, наколькі ж больш Айцец мой Нябесны? (Мацвея 7:11) Гэта дасканалы дар, Ойча, каб мая Эліяна чула Твой ціхі, лагодны голас усе дні свайго жыцця, які шэпча: «Я люблю цябе, Эліяна. Я ніколі не падвяду цябе. Я заўсёды буду тут, заўсёды буду жадаць цябе, заўсёды буду цаніць цябе, і заўсёды буду выпраўляць цябе, каб і ты стала дасканалай у Маёй любові. Я заўсёды буду так удзячны, што стварыў цябе і што ты будзеш існаваць вечна.»

Бо задумайцеся пра Таго, Хто вытрымаў такую варожасць ад грэшнікаў супраць Сябе, каб вы не знемагалі і не падалі духам у душах вашых. Вы яшчэ не супраціўляліся да праліцця крыві, змагаючыся супраць граху. І вы забыліся на настаўленне, якое гаворыць вам, як сынам: «Сыне мой, не пагарджай настаўленнем Yahweh, і не падай духам, калі Ён дакарае цябе; бо каго Yahweh любіць, таго Ён настаўляе, як бацька сына, якім задавалены.» (Да Габрэяў 12:3-6, з Выслоўяў 3:11-12)