70 000 памерлых

Сатана паўстаў супраць Ізраіля і падбіў Давіда зрабіць перапіс Ізраіля… Давід сказаў Усемагутнаму: «Ці не я загадаў злічыць народ? Гэта я саграшыў і зрабіў вельмі благое; а гэтыя авечкі, што яны зрабілі? Хай жа рука Твая, о Yahweh Усемагутны, будзе супраць мяне і супраць дома бацькі майго; а не супраць народу Твайго, каб ён быў пабіты пошасцю». (1-я Летапіс 21:1, 17)

Ці быў ты калі-небудзь адказны за смерць іншага, не кажучы ўжо пра 70 000 чалавек? Давід асудзіў іх, калі паддаўся спакусе: «Сатана (варожая воля, супраціўная волі Yahweh) паўстаў супраць Ізраіля і падбіў Давіда зрабіць перапіс (залежнасць ад асабістай сілы і магутнасці) Ізраіля». Пераклад: Давід быў матываваны сваім уласным эга («самавызначэннем» і залежнасцю ад «свайго я»). Нават пасля таго, як яго папярэдзілі (Верш 3): «Навошта пан мой патрабуе гэтага? Навошта ён будзе прычынай віны для Ізраіля?» ён усё роўна выбраў грэх.

Хіба ты ня ведаеш, што калі вы аддаяце сябе камусці як слугі і слухаецеся яго, вы — слугі таго, каго слухаецеся; ці то грэху да смерці, ці то паслухмянасці да праведнасці? (Да Рымлянаў 6:16) Давід, валадар Ізраіля, слуга Усемагутнага, чалавек паводле сэрца Yahweh і зрэнка вока Яго (Псальма 17:8), выбраў грэх.

Давід вядомы сваёй пералюбнай сувязьзю з Вірсавіяй і забойствам Урыі, яе мужа. Але рэдка мы чуем пра яго адказнасць за смерць гэтых семідзесяці тысяч. Гэты самы чалавек, які дае нам такую надзею сваім шчырым пакаяннем: «Злітуйся нада мной; Толькі перад Табою я саграшыў; Стварыся ва мне чыстае сэрца» (Псальма 51), — быў рабом сваіх уласных жаданняў, слугой грэху. Вы — слугі таго, каго слухаецеся.

Цяпер падумай пра тысячы, якія загінулі; ці быў бы ты гэтак жа схільны бачыць яго слупом веры, калі б твой любімы чалавек быў адной з яго ахвяр? Ці ты ўсё яшчэ чытаў бы яго словы і атрымліваў бы ад іх заахвочванне? Ці пайшоў бы ты за ім, калі б ён сёння быў тваім «валадаром»?

Магчыма, лепш спытаць так. Ці бачыш ты тое, што бачыць Yahweh? Прызнанне: «Гэта я саграшыў». І хадайніцтва: «Хай жа рука Твая будзе супраць мяне, а не супраць народу Твайго». Ці ты абмінаеш сэрца (разумовы стан) і бачыш толькі тое, што бачыць чалавек, — вынікі грэху; «Семдзесят тысяч памерлых» (Верш 14)?

Хто ты, каб судзіць? Ці прагне твая сапраўдная прырода асуджаць іншых? Ці асуджаеш ты іншых, каб тваё «я» адчувала сябе лепш адносна цябе?

Вучыся з гэтага, улюбёны. Яго вагонь набліжаецца; ты будзеш выпрабаваны; ты будзеш пастаўлены на пробу. Калі ты хочаш кароткую вэрсію выпрабавання, тады пакорся. Калі ты бачыш сябе брыльянтам без загана, зыдзі са сваёй самаробнай трыбуны.

Айцец ведае, што ты — брыльянт у неапрацаваным выглядзе, іншымі словамі, кавалак вугалю. Патрэбна шмат «ціску», каб ператварыць вугаль у брыльянт. Ціск «сцісне» цябе і выявіць тое, што ўнутры.

Знімі свой позірк з граху ўсіх іншых. Вярні свой фокус на сябе. Бо калі б мы судзілі самі сябе, нас бы не судзілі. (1-е да Карынфянаў 11:31) Калі ты гэта зробіш, для цябе яшчэ можа быць надзея. Хай ён пакладзе свае вусны ў пыл, можа, яшчэ ёсць надзея! (Плач Ераеміі 3:29)