Ретраспектыва

Ідучы, мы растом, і мы пракладаем шлях. — Майкл Дэйвід Бэйтэр, малодшы.

Прыходзіць час, калі ты разумееш, што той край, на якім ты некалі стаяў, той парог, дзе твая поўная роспач і суцяшэнне Yahweh злучыліся рукамі, быў толькі «адным краем», бо прыйшоў новы край. Ты вытрымаў пакуту, верачы, што яна ніколі больш ня будзе такой цяжкай. Але вось, зноў яна тут, новы край з новымі акалічнасцямі, і тая старая боль. Ты думаў, што вырас, стаў сталейшым і атрымаў глыбейшы духоўны праніклівы позірк. Але, у імгненне, ты зноў быў скалечаны.

На шчасце, у той момант ты пазнаеш узоры; сапраўды, гэта ўсё, што ў цябе ёсць. Ты разумееш патрэбу заставацца ціхім, стоячы на гэтым новым краі. Ты змагаешся з успамінамі пра шкадаванні, якія ў цябе былі ад апошняга пункту разлому; «Я не хачу зноў пра гэта думаць; я ведаю, што гэта кажа Табе, Ойча». Ты вырашаеш не рабіць імпульсіўных крокаў, ніякіх эмацыйных памылак. Ты ня можаш дазволіць сабе паслізнуцца. «Не дай мне ўпасці, Ойча», — паўтараецца часта ў тваёй ціхасці.

Ты роздумваеш над сваімі мінулымі перамогамі, узгадваючы, наколькі моцным ты адчуваў сябе пасля перамогі. Неяк ты чакаў, што сіла, якую ты атрымаў, будзе больш пастаяннай, не проста новай стралой у тваім калчане, а новым лукам. Але гэты новы крызіс, здаецца, знішчае асветленасць, атрыманую ад мінулых перамог. Ты задаешся пытаннем, ці сапраўды ты чамусці навучыўся. Сумневы ўваходзяць; «Ці я дурны? Ці рэальная ўвогуле гэтая вера, якую я прызнаю? Ты сапраўдны, Ойча; Ты тут?» Ты саромеешся гэтых думак, але калі ты не разбярэшся з імі, той стары сябра — журба — хутка вернецца.

Чаму такое разважанне, як гэтае, увогуле магчыма пасля таго, як так шмат іншых ужо выказалі сілу, якую мы маем, каб перамагчы? Адказ надзвычай просты: гэта, безумоўна, Яго Святасць. Святасць, якую мы дасягнем з гэтай новай «смерці», нашмат большая за тую, што мы атрымалі ад папярэдняга краю, на якім мы стаялі. І кожны новы край — гэта свежы камень успамінаў на шляху да Яго, напамін пра Яго абяцанні і Яго вернасць (Ісус Навін 4).

«Ты хочаш сказаць, што нават калі я думаю, што навучыўся быць «непахіснай і чыстай думкай», Тваё высокае паклічанне яшчэ чысцейшае? І не толькі гэта, а тое, што кожны край стварае ўва мне нешта цудоўна новае, нават калі гэта прымушае мяне адчуваць, што я зноў пацярпеў няўдачу ў той галіне, якую я калісці лічыў заваяванай? Нават калі гэта прымушае мяне адчуваць, што я забыў усё, што вывучыў раней?»

Гэта праўда, улюбёны. Смерць, смерць, і яшчэ адна смерць — гэта шлях да Яго Святасці. Увасабленне сілы: яна дасягае дасканаласці ў слабасці (2-е да Карынфянаў 12:9).

Мы трымалі цябе паводле Святога стандарту. Мы ведаем, што асвятляльныя ўзоры і тое, што яны стварылі ў табе, натхняюць. Гэтае слова было, каб нагадаць табе, што калі ты дасягаеш месца, дзе можаш толькі крычаць: «Я не магу гэтага зрабіць!» — гэта менавіта той момант, калі ты знаходзішся ў самым бяспечным, самым надзейным, самым слаўным і пераабражальным месцы, якое толькі магчыма; ты ў Далоні Yahweh — у чыстай сутнасці Яго Святасці.

Ты справішся. Ён ёсць усё тое, чым Ён Сябе заяўляе. Ты захаваеш у дасканалым міры таго, чый розум скіраваны на Цябе, бо ён давярае Табе. (Ісая 26:3)