«Кожны грэшнік!» Служэнне ці ўдар смерці?

Племя гадзюкі! Як вы можаце, будучы злымі, гаварыць добрае? Бо з паўнаты сэрца вусны гавораць. (Мацвея 12:34)

Кожнае выказванне выяўляе склад розуму. Тое, што ў табе, у канчатковым выніку «перальецца» з цябе. Тое, што вараецца ў сэрцы, з часам вырываецца словамі. Мы нядаўна разгледзелі, што «добры чалавек з добрага скарбу свайго сэрца выносіць добрае; а злы чалавек са злога скарбу свайго сэрца выносіць злое». (Лукі 6:45) Твае ўнутраныя думкі альбо разумовы стан заўсёды адлюстроўваюцца ў тваім слоўным выказванні. Так, сапраўды, твае словы выяўляюць намер твайго розуму, бо з паўнаты твайго сэрца вусны твае гавораць. Ты гадзюка, ці ты выносіш добрае?

Калі ты верыш, што ты недастойны прабачэння; што цяжар твайго асабістага грэху непадымны; і што адкупленне немагчымае; табе я кажу: «Усе саграшылі і не дасягаюць славы!» (Да Рымлянаў 3:23) і: «Калі ты быў яшчэ грэшнікам, Месія памёр за цябе». (Да Рымлянаў 5:8) Гэта духоўны супрацьяд, прызначаны суцешыць пакутлівую, пакорную душу. Пакора — прычына таго, што гэтыя словы сапраўды пранікаюць у сумленне грэшніка. Пакорная душа ведае, што ёй патрэбны сродак, і цэніць, што сапраўднае пакаянне прыносіць прабачэнне. Іхняе сэрца спелае, каб выносіць добрае.

Аднак калі ты працягваеш грашыць і апраўдваеш свае дзеянні адгаворкамі і хлуснёй, кшталту: «Кожны грэшнік!», «Я пакрыты крывёю!» і «Ніхто не дасканалы!» — грэх не толькі прытаіўся каля тваіх дзвярэй (Быццё 4:7), ён прабіўся ў глыбокія закуткі твайго свядомага і падсвядомага розуму і завалодаў ім. Твой грэх літаральна кажа Месію: «Слухай, калі Ты памёр за ўсе мае грахі, дык проста дадай і гэты ў спіс; ён пакрыты!» Гэта сапраўды пыхлівы, непачцівы і гучны розум. Бо калі мы саграшым знарок пасля таго, як атрымалі веданне праўды, тады не застаецца больш ахвяры за грахі, а толькі жахлівае чаканне суду і вогненная лютасць, якая пажарэ супраціўнікаў [эга-кіраваныя думкі]. (Да Габрэяў 10:26-27)

Які склад розуму жыве ў табе? Наколькі далёка ты будзеш выпрабоўваць ласку Yahweh? «А дзе павялічыўся грэх, там яшчэ болей узмацнілася ласка…?» (Да Рымлянаў 5:20) Ці можаш ты зайсці так далёка, што табе можа не быць дазволена вярнуцца назад? Адказ просты; адказ пісаны ў Пісанні. «Што ж мы скажам? Ці застанёмся мы ў грэху, каб узмацнілася ласка? Ні ў якім разе! Як жа мы, памёршыя для грэху, будзем яшчэ жыць у ім?» (Да Рымлянаў 6:1-2)

Ёсць толькі Святло і цемра, улюбёны. Няма ні змены, ні ценю ад павароту ў Айца святла (дасканалых разумовых азарэнняў). (Якава 1:17) У Яго Царстве няма шэрых (кампраметаваных) абласцей (плоскасцяў думкі). У рэшце рэшт, у тваім вечным лёсе ты альбо Святло, альбо цемра. Пасярэдняга не існуе.