Уратуй мяне

Я сядзеў і разважаў пра бязбожнасць гэтага свету, і пра нянавісць, якую адзін чалавек можа мець да другога. Я назіраў за прыгнятальнікамі; у іх сэрцах няма ні любові, ні спагады. Ім было недастаткова бачыць людзей у болі; гэтыя людзі жадалі павялічыць іх боль. Параненыя і пакутуючыя былі іх здабычай; яны нават шукалі кульгавых з намерам скалечыць яшчэ больш. Як гэта можа быць? Адкуль паходзіць гэтая бязбожнасць у сэрцы? Адкуль бярэ пачатак гэтая жорсткасць?

Я вырашыў нешта з гэтым зрабіць. Я гаварыў з маім вечным Айцом. Я пытаў Яго пра гэты шлях чалавека, гэты шлях, які, здаецца, чалавек абраў. Ён адказаў мне: «Сэрца [цэнтр розуму] падступнае звыш усяго і адчайна злое; хто можа спазнаць яго?» (Ераемія 17:9)

Многія ночы я разважаў пра бязбожнасць сэрца чалавека. Я чытаў Псальмы Давіда і мог суаднесці сябе з усім, што ён адчуваў пра тых, хто прыгнятаў людзей. Я часта маліўся, як ён: «Уратуй мяне, о Yahweh, ад злачынцаў, ад вераломнага, несумленнага і жорсткага чалавека».

Тады Дух прамовіў да мяне. «Я раблю менавіта тое, на што ты спадзяваўся. Я ратую цябе. Ты проста не ўсведамляў, што той, ад каго Я цябе ратаваў, быў ты сам. Чаму ты глядзіш на смецінку ў воку брата свайго, а бервяна ва ўласным воку не заўважаеш? (Мацвея 7:3) Калі Я закончу ачышчаць цябе, тады мы зможам звярнуцца да тваіх прыгнятальнікаў».

Што я магу сказаць табе пра такое адкрыццё? З гэтага месца можа выцякаць толькі спавядзь і пакаянне.

Памілуй мяне, о Усемагутны, паводле Тваёй міласэрнай любові; паводле мноства Тваёй пяшчотнай спагады,
загладзь мае злачынствы.
Абмый мяне цалкам ад маёй правіны,
і ачысці мяне ад майго граху. (Псальмы 51:1-2)

Ачысці мяне; пакрыві мяне ад бруду; дапамажы мне!