Бітва выйграна

Yahweh, няма нікога, падобнага да Цябе, каб дапамагчы бяссільным супраць магутных. Дапамажы нам, Yahweh наш Усемагутны, бо мы спадзяемся на Цябе, і ў Тваё імя мы выступілі супраць гэтага вялізнага войска. Yahweh, Ты наш Усемагутны; не дай смяротным людзям перамагчы Цябе! (2-я Летапіс 14:11)

Як можна не святкаваць перамогу, нават цяпер? І пры гэтым як можна лічыць якую-небудзь страту памылкай? Уладарнасць нашага Творцы патрабуе, каб усе бітвы належалі Яму. Мы абвяшчаем: «Бітва належыць Yahweh». (1-я Самуілава 17:47)

Мы называем Яго Царом сусвету; і мы прызнаём за Ім Яго законны тытул «Я Ёсць», аднак усё яшчэ маем страх. Мы сумняваемся, задумваючыся, што яшчэ можа быць адабрана. Мы часта думаем пра Ёва як пра адважнага, забываючы найважнейшую частку яго гісторыі: ён пакаяўся і ўславіў Yahweh пасля сваёй страты (Ёў 42:5-6). Ён абвясціў: «Yahweh даў, і Yahweh узяў». (Ёў 1:21)

Пісанне вучыць нас, што тое, што мы губляем, прызначана быць страчаным, а тое, што мы набываем, дабраславёна толькі калі гэта адбываецца згодна з воляй нашага Творцы. Калі мы давяраем Яму бітву, то мы павінны прыняць, што страта такая ж каштоўная і дасканалая, як і набытак.

Ападрэзванне часта суправаджаецца пераследам. Але нават так, бітвы, якія мы сустракаем, сапраўды не нашы, каб іх весці. Калі гэта праўда, А ГЭТА ПРАЎДА, то ніякі вораг не можа перамагчы нас.

Ападрэзванне, якое мы перажываем у выніку пераследу, насамрэч прызначана, каб задушыць унутраную бітву, якую мы вядзем супраць Yahweh. Так, гэта дакладна; большасць нашага болю (душэўнай барацьбы) выклікана нашай барацьбой супраць нашага Творцы, а не супраць нашых меркаваных ворагаў.

З гэтым новым разуменнем давайце будзем задаволеныя тым, што Ён бярэ, што бярэ, і дае, што дае. Май удзячнае сэрца (розум), незалежна ад сітуацыі. Ён лепш ведае, што залішняе, а што не. Калі мы збіраемся давяраць Яму, мы павінны ісці да канца. Усё меншае — гэта проста цёплая вера, а гэта выклікае агіду ў нашага Творцы. (Адкрыццё 3:16)