Шлях чалавека II

Мужчына і яго жонка ўваходзяць у царкву. Пасля пакланення пастар пачынае прапаведаваць. Жонка цалкам захопленая, а муж засынае. Ён робіць усё, каб не заснуць. Яна штурхае яго локцем, калі служба заканчваецца. Яны ўстаюць і выходзяць.

Шмат тыдняў гэты самы ўзор паўтараецца. Пастар заўважае схільнасць мужа і называе гэтага чалавека незацікаўленым у духоўных справах. Ён здзіўляецца, чаму той наогул прыходзіць. Іншыя ў сходзе таксама заўважылі гэта і думаюць тое ж самае.

Праходзіць некалькі тыдняў з апошняга разу, калі мужчына і яго жонка былі на службе, і яна з'яўляецца адна на службе. Пасля яна знаходзіць пастара і пытаецца, ці можа яна з ім пагаварыць. Пастар ахвотна пагаджаецца і хутка здагадваецца, што размова будзе пра яе «незацікаўленага» мужа. Ён гатовы паслужыць яе сэрцу, як спатрэбіцца.

Калі размова пачынаецца, пастар кажа: «Я даўнавата не бачыў вас у царкве. Як вы?»

Жанчына, са слязамі, што сцякаюць па яе твары, кажа: «Гэта мой муж».

«Так, я так і думаў», — адказвае пастар.

Яна працягвае: «Разумееце. У яго рак. Ён памірае. Ён прымае свае лекі, і яны робяць яго вельмі стомленым і соннявым. Ён саромеўся прыходзіць і засынаць, таму мы проста перасталі прыходзіць. Здаецца, у яго не так шмат часу засталося, і ён хацеў, каб я перадала вам сёе-тое. Ён сказаў, што яму было так радасна мець магчымасць прыходзіць і бачыць вас, слухаць вашу пропаведзь. Вы яго ўлюбёны настаўнік. Ён папрасіў мяне падзякаваць вам».

Ніколі не суддзі, улюбёны. Ніколі не думай, што ты ведаеш, што адбываецца ўнутры чалавека, толькі па знешнім выглядзе рэчаў. Клопат патрабуе часу, і калі ты гатовы задаць сабе цяжкае пытанне, ці змагаешся ты з клопатам пра іншых?

Ацаленне прыходзіць ад розуму, духоўна адкупленага, які можа прызнаць: «Я насамрэч не клапачуся пра іншых людзей столькі, колькі мушу; дапамажы мне, Yahshua. Дай мне сэрца (розум), якое клапоціцца пра іншых больш, чым пра сябе».

Большай любові няма ні ў каго, чым гэтая: пакласці сваё жыццё за сваіх сяброў. (Ян 15:13)