Я, укрыжаваны

Мне ўжо больш немагчыма мець асабісты цяжар; Маё ўваскрасенне дало Мне вызваленне ад Маёй уласнай волі. Гэта цяжар для цябе, для таго, хто ўсё яшчэ нясе слуп, які і выклікае гэты момант часу для нас. Колькі з вас праглядзелі тое, што мелася на ўвазе, калі Саўл (Павел) абвясціў, што адна вестка мае значэнне перш за ўсе астатнія — Я, укрыжаваны? (1-е да Карынфянаў 1:23; 2:2)

І вось Я назіраю ўжо каля дзвюх тысяч гадоў, і тая ж самая гісторыя гучыць па ўсім целе (сходзе думак) са зменшанай сілай і здольнасцю. Абяцанне было ў тым, што ты будзеш рабіць «большыя справы», чым Я (Ян 14:12), а ты іх не робіш. Я прыйшоў, каб зняць з цябе гэты цяжар, каб мы маглі падрыхтавацца да вяселля, якога Я так прагну.

«Я, укрыжаваны» — гэта не толькі пра Маю фізічную смерць на слупе; гэта пра тое, як Я ўкрыжаваў Маю ўласную волю, якая не заўсёды была неадкладна паслухмянай волі Айца. Прыбіванне Майго асабістага жадання да слупа і адрачэнне ад думак пра Сябе было большай смерцю, чым тое, што Я перацярпеў фізічна. Мне давялося вучыцца паслухмянасці. Да Габрэяў 5:8 сцвярджае гэта зусім ясна: «Хоць [Я] быў Сынам, аднак [Я] навучыўся паслухмянасці праз тое, што [Я] выцерпеў».

Кожны дзень Я вучыўся казаць «не» тым рэчам, якіх Я, магчыма, і хацеў бы, але якіх не хацеў Мой Айцец. І таксама казаць «так» тым рэчам, якіх Я не хацеў: «Пранясі гэты келіх міма Мяне, калі гэта магчыма». (Мацвея 26:39) У кожны момант Я мусіў выбіраць падпарадкаваць Маю волю волі Майго Айца. Навошта б гэта было патрэбна, калі б у Нас не было розных валі?

Ці бачыш ты? Я ўкрыжаваў Сябе, каб ты навучыўся ўкрыжоўваць сябе (сваю асабістую волю). Гэта і меў Я на ўвазе Сваімі словамі: «Адрачыся ад сябе і вазьмі свой слуп!» (Лукі 9:23) Я паказаў табе ўзоры выдалення тваёй асабістай волі, і разам з гэтым працэсам прыходзіць сіла рабіць тыя «большыя справы», якія Я абяцаў.

Успрымай усё, што Я рабіў, з разуменнем, што Айцец «большы за Мяне» (незалежнае «я») (Ян 14:28). Я зрабіў гэта вельмі ясным! Хоць Мы адно ў мэце, тая мэта ў тым, каб выконвалася толькі Яго воля, а не Мая. Ён — Той, Хто загадаў Маю смерць за цябе. Мая смерць — гэта ўзор таго, як выдаляецца тваё эга. Твой цяжар сыходзіць, і Яго слава ўваходзіць.

Я, укрыжаваны — каб і ты мог быць укрыжаваны (Да Рымлянаў 6:3-7). Гэта і ёсць сутнасць усяго, што трэба прапаведаваць.

Бо мы ведаем, што наша старое «я» было ўкрыжавана з Ім, каб цела, кіраванае грахом, было знішчана, каб мы больш не былі рабамі граху. (Да Рымлянаў 6:6)