Хто каго судзіць?

О Мае дзеці, калі б вы толькі шчыра судзілі саміх сябе, як гэта рабіў Саўл (Павел), вашых спрэчак не існавала б.

Мяне мала цікавіць, ці судзіце вы мяне, ці судзіць мяне які-небудзь чалавечы суд; сапраўды, я нават сам сябе не суджу. Маё сумленне чыстае, але гэта не робіць мяне бязвінным. Гэта Гаспадар судзіць мяне. (1-е да Карынфянаў 4:3-4)

Разумееш, ён не казаў, што не судзіў сам сябе, як сведчаць яго ж наступныя словы: «Маё сумленне чыстае». Ён проста сцвярджаў, што вынік яго самаацэнкі не пакінуў нічога, што трэба было б судзіць. Я заклікаю цябе правільна судзіць саму сябе, інакш будзеш суджаная Мной і іншымі. «Бо калі б мы самі сябе судзілі, мы не былі б суджаныя». (1-е да Карынфянаў 11:31)

Калі становіцца неабходным, каб цябе судзілі іншыя, гэта слабае дзіця няправільна ўспрымае папрок, зроблены з любоўю. Хіба Я не даў вам дазвол клапаціцца адно пра аднаго?

Якая мне справа судзіць тых, хто па-за супольнасцю? Ці не павінны вы судзіць тых, хто ўнутры? Усемагутны будзе судзіць тых, хто звонку. «Выганіце злачынца з-паміж сябе». (1-е да Карынфянаў 5:12-13)

Ці не дазволіў Я выдаленне таго, хто называе сябе братам, але адмаўляецца ад папроку і добрай парады? Калі ён і тады адмаўляецца слухаць, скажы гэта супольнасці; а калі ён адмаўляецца слухаць нават супольнасць, стаўся да яго, як да язычніка ці мытара. (Мацвея 18:17) Такога чалавека трэба выдаліць з прысутнасці Майго цела.

Аднак застаецца важным адрозніваць папрок, зроблены з любоўю, і плоцкі суд. Папрок, дзіця Маё, заўсёды мае намер быць зробленым з любоўю і мае прыносіць карысць не толькі таму, каго карэктуюць, але і таму, хто робіць папрок, а таксама ўсёй супольнасці. Гэта дзеля Боскага выпраўлення, і ўсе Мае людзі патрабуюць гэтага. Плоцкі суд уключае асуджэнне, якое ніколі не паходзіць ад Мяне і не натхнёна Мной (Да Рымлянаў 8:1).

Многія з Маіх авечак маюць схільнасць называць адкрыты папрок асуджэннем. Гэта асабліва часта ад таго, хто атрымлівае папрок. Я не дазволю табе выкруціцца з гэтым. Мудры чалавек прыслухоўваецца да папрокаў, і гэта прыносіць жыццё яго душы. Дурань насміхаецца з належнага папроку, называючы яго асуджэннем. (Прачытай усе Выслоўі 13) Я буду карыгаваць такую дурноту.

Таксама, калі ты сцвярджаеш, што нехта судзіць цябе, а ён не рабіў гэтага і не меў такога намеру, гэта грэх супраць самой сябе. Прымі папрок, дзіця Маё; пакорнасць — Мой шлях. Гэтак Я буду ўзбагачаць цябе. Вуха, якое слухае жыватворны папрок, будзе жыць сярод мудрых. (Выслоўі 15:31)

І нарэшце, сцеражыся, улюбёны, бо калі ты судзіш іншага, у цябе няма для гэтага апраўдання. Калі ты судзіш другога чалавека, ты судзіш саму сябе [сцвярджаючы, што ты ўжо вырашыла, што тваё сумленне чыстае — 1-е да Карынфянаў 4:4]. Ты робіш тое ж самае, у чым абвінавачваеш іншых. Мы ведаем, што калі Усемагутны судзіць тых, хто робіць зло, Ён судзіць справядліва. Хоць ты толькі чалавек, ты судзіш іншых. Але ты сам робіш тое ж самае. Дык як жа ты думаеш пазбегнуць, калі Усемагутны будзе судзіць цябе? (Да Рымлянаў 2:1-3)