Гэтая новая рэч

Растучы ў табе,
Ты, расцеш у Мне,
Дух узнімаецца,
Святло выцясняе цемру,
Унутры цябе.
Хімія змяняецца,
Мысліцельныя працэсы мяняюцца,
Мысленні разбіваюцца.
Інтэнсіўны, аднак стрыманы…?

Інтэнсіўны, аднак стрыманы? Што гэта за рэч, што ўсё яшчэ затрымліваецца, гэтая стрыманасць? Гэта карэннае пытанне, ці не так? Ці гэта той кавалак плоці, які Ты пакінуў ува мне, Ойча? Ці павінен ён заставацца? Ці будзе ён заўсёды?

Маё сэрца (розум) выбухае прагненнем радавацца перамозе, якая яшчэ не дасягнута цалкам. Ці варта мне? Ці варта мне цалкам радавацца, пакуль ёсць яшчэ праца, якую трэба зрабіць? Ці разумная гэтая стрыманасць, мудрая, і вядомая Духам? Ёсць голас, які кажа: «Ці гэта сапраўдна; ці сапраўды гэта Ты, Ойча?» Ці гэта сумнеў, гэтая стрыманасць? Ці гэта мудрасць? Гэта адчуваецца бяспечна, аднак адчуваецца сумнеўна. Выкарані гэта, Ойча.

Я прагну сапраўднай свабоды, глыбейшай свабоды. Я прагну нястрыманай свабоды воіна, які кленчыць перад Табою, аддаючы свой меч, ці дзяўчыны, якая разумее, што Ты — адзіны сапраўдны Муж. Я прагну быць пакораным Табе ва ўсім, разам з мудрасцю не хваліцца ўласнымі намаганнямі. Напоўні мяне сэрцам, якое хоча хваліцца толькі Тваёй справай ува мне. «Гэта зрабіў Ён. Глядзі. Глядзі на майго Тату. Ён ніколі не дасць табе пакрыўдзіць мяне».

Слёзы цякуць, пакуль я гэта пішу. Калі мая ручка кранае паперу, хлопчык ува мне разумее, што я ніколі не мог бы сказаць гэтыя словы пра майго зямнога бацьку. Як я мог бы сказаць такія словы пра таго, хто раніў, а не абараняў маё маленькае сэрца? Я даруй яму, і мне трэба, каб ён дараваў мне. Сёння ёсць вялікая любоў, і ўсё ж я задумваюся, ці засталіся яшчэ шчупальцы стрыманасці.

Не, Ойча, гэтыя стрыманасці не разумныя, не мудрыя і не вядомыя Духам. Прыйшоў час пераступіць у новае месца; у новую рэч, дзе ўпершыню ў маім жыцці я атрымліваю асабісты доказ таго, што ў мяне ёсць Айцец, Які абараняе і не раніць. У мяне ёсць Тата, які не адкіне мяне, нават калі я не варты любові. Я магу жыць новым жыццём без больш адкідання, толькі чыстая любоў ад Айца любові, назаўсёды.

Што гэта за стрыманасць ува мне? Прыйдзі, Тата. Прыйдзі.

Бо Ён задавальняе прагнучую душу і напаўняе галодную душу дабром. (Псальма 107:9)