Насенне сумневу

Ойча, я прыходжу з сэрцам (розумам), поўным скрухі, з жалем за ўсё чалавецтва. Чаму мы так хутка адварочваемся? Чаму так лёгка забываем?

Калі вада ператвараецца ў віно, як салодка мы радуемся. Калі віно скончылася, мы пытаемся, ці Ты хацеў бы, ці нават мог бы, зрабіць гэта зноў. Калі Ты ацаляеш сляпых, мы адступаем у здзіўленым трапятанні. Потым, неўзабаве пасля, мы пытаемся, ці зробіш Ты гэта для нас. Мы бачым, як Ты ператвараеш цемру ў святло і раўняеш крывыя сцежкі перад намі (Ісая 42:16), і ўсё ж мы грэшна сумняваемся, ці давядзеш Ты нас да канца, як Ты абяцаеш?

О Ойча, калі ёсць насенне, якое я не хачу сеяць, — гэта насенне сумневу. Чаму мы такія? Што ёсць у нас, што пастаянна забывае, ці выбірае сумнявацца, што Ты абяцаў ахінаць нас ад пачатку да канца?

Так, Ойча, здаецца, гэта прыносіць Табе славу, калі насенне сумневу велічна пераадольваецца верай, але менавіта сумнеў абцяжарвае мяне. Сумненне ў Табе перашкаджае майму росту. Маё няверства ганьбіць Цябе, і за гэта я прашу прабачэння.

Пакажы мне шлях, Ойча. Зноў я аддаю Табе ўсё насенне сумневу, пакуль яго больш не будзе. Калі ласка, забяры яго, Ойча. Хай зямля, на якой я яго рассыпаў, стане высахлай, і ўзары новую глебу майго сэрца Тваёй прысутнасцю (Ераемія 4:3-4).

Убачыўшы Яго, яны пакланіліся Яму; але некаторыя сумняваліся. І Yahshua падышоў і прамовіў да іх, кажучы: «Уся ўлада дадзена Мне на небе і на зямлі». (Мацвея 28:17-18)